Salon, evin en çok kullanılan ama en zor toparlanan odası. Hem misafir ağırlıyorsunuz hem film izliyorsunuz hem de bazen çalışıyorsunuz. Bu yüzden salon dekorasyonu fikirleri ararken karşınıza çıkan güzel fotoğraflar çoğu zaman işe yaramaz: o odanın ölçüsü, kapı yerleri ve pencere sayısı sizinkine benzemiyordur. Aşağıda sırayı tersten kuruyoruz; önce oturma düzeni ve ölçüler, sonra görsel katmanlar.
Nereden başlamalıyım? Mağaza gezmeden önce odanın kaba planını çıkarın. Kapıların açılma yönü, radyatörler, priz yerleri ve pencere hizaları kağıda geçtiğinde seçenekleriniz kendiliğinden azalır — bu iyi bir şey. Mobilya yerleşimi ve oda planı çıkarma konusunu anlatan rehber tam olarak bu adım için var.
Salonun işlevli olup olmadığını belirleyen şey renkler değil, insanların nerede oturduğu ve nasıl yürüdüğüdür. Bu iskelet doğru kurulduğunda kalan her şey kolaylaşır.
Hayır. Küçük salonlarda duvara yaslamak mantıklıdır çünkü ortada yürüme alanı kalır. Ama 20 metrekarenin üzerindeki odalarda her şeyi duvara dizmek, ortada boş ve amaçsız bir çukur bırakır; oturanlar birbirinden uzaklaşır ve konuşmak zorlaşır.
Pratik ölçü: Karşılıklı oturma birimleri arasındaki mesafe 2 metreyi geçmesin. Bundan uzağı sohbet için fazla, 1,5 metre civarı ise ideal. Kanepe ile sehpa arası 35-45 santim olsun; bardağı uzanmadan koyabilmek lazım.
Yılın 350 günü kaç kişi oturuyorsa ona göre. Yılda üç kez gelen kalabalık misafir için salonu tıka basa koltukla doldurmak en sık yapılan hata. Günlük ihtiyacı karşılayan bir kanepe artı bir-iki tekli koltuk kurun; kalabalık günler için hafif, taşınabilir puf veya katlanabilir sandalye ekleyin.
Geçiş yolları için de yer bırakın: ana yürüme hattı en az 80-90 santim, koltuk aralarından geçilen ikincil hatlar 60 santim yeterli. Bir çekmeceyi ya da kapıyı açmak için koltuğu itmek gerekiyorsa düzen yanlış.
Halı, dağınık duran mobilyaları tek bir "ada" haline getiren şeydir. Küçük halı ise tam tersini yapar: oda daha da parçalı görünür.
Renk ve doku seçiminde ise perde ve kırlentlerle birlikte düşünmek gerekir; tekstil üçlüsünü tek tek almak yerine birlikte kurgulamak daha tutarlı sonuç verir.
İskelet kurulduktan sonraki soru şudur: göz odaya girdiğinde nereye baksın?
Odak noktası, oturma düzeninin yöneldiği ana yüzeydir. Aday listesi kısa: pencere ve manzara, televizyon duvarı, şömine ya da sizin yaratacağınız bir duvar (büyük tablo, kitaplık, farklı renkte boyanmış tek yüzey).
Birden fazla olabilir mi? Bir salonda tek güçlü odak yeterli. İkincisi varsa ona destek rolü verin — mesela ana odak televizyon duvarıysa, karşı duvara sakin bir çerçeve düzeni kurun, orayı da yarışa sokmayın. Duvar dekorasyonunda tablo ve askı düzenini anlatan bölüm bu dengeyi kurmakta işe yarar.
Ekranı pencereye karşı koymak yansıma yapar; yan duvar genellikle daha iyidir. Oturma mesafesi olarak ekran köşegeninin yaklaşık iki-üç katı rahat bir aralıktır. Ekranın merkezi, oturduğunuzda göz hizasında ya da hafif altında kalsın; yükseğe asılan televizyon boyun ağrısı demek.
Televizyonun görsel ağırlığını azaltmak isterseniz arkasındaki duvarı koyu tonda bırakın veya çevresine raf, bitki, çerçeve ekleyerek onu bir kompozisyonun parçası yapın. Renk kararlarında zorlanıyorsanız uyumlu renk kombinasyonlarını anlatan bölüme göz atmak faydalı olur.
En sonda. Mobilya ve halı yerleştikten sonra aydınlatmayı üç katman halinde kurun: tavandan genel ışık, okuma-oturma noktalarında lambader veya masa lambası, bir de raf–niş içinde küçük vurgu ışıkları. Tek bir tavan avizesiyle idare edilen salon akşamları hep aynı ve yorucu görünür. Ampul seçimi, armatür tipi ve ışık sıcaklığı konusunda ayrı bir rehber var; salonda 2700-3000 K arası sıcak beyaz genellikle doğru tercih.
Aksesuar tarafında ise sayıyı sınırlayın: sehpada üç parça, konsolda beş parçadan fazlası dağınık görünmeye başlar. Yükseklikleri farklı, malzemeleri benzer objeler bir arada daha derli toplu durur.
Kaynaklar ve bağlantılar