Koridor, evin en çok geçilen ama en az düşünülen yeri. Genelde bir metre genişliğinde, penceresiz, uzun bir tünel gibi. "Burada yapacak bir şey yok" diye düşünüp boş bırakıyoruz ya da tam tersi, iki yanına dolap koyup daha da sıkıştırıyoruz. Oysa dar koridorları genişletme işi, duvar yıkmadan da mümkün: gözü yanıltmak yeterli.
Aşağıda yeni başlayan birinin kafasına takılan soruları sırayla ele alıyoruz. Ayna nereye asılır, hangi renk gerçekten işe yarar, nerede durmak gerekir?
Ayna, dekorasyonda en ucuz ve en hızlı sonuç veren araçlardan biri. Ama yanlış yere asılan ayna, koridoru genişletmek yerine yalnızca karşı duvardaki elektrik panosunu iki katına çıkarır.
Temel kural şu: ayna, kendisine güzel bir şey yansıtmalı. Koridorun uzun duvarına asılan ayna, karşısındaki dar duvarı yansıtır ve mekânın "yana doğru" genişlediği izlenimini verir. Bu genellikle en etkili tercihtir, çünkü darlık hissi genişlikten kaynaklanıyor.
Koridorun sonunda bir pencere ya da aydınlık bir oda kapısı varsa, aynayı bu açıyı yakalayacak şekilde konumlandırın. O zaman ayna, koridora doğal ışık ve manzara "ödünç" verir. Yansıyan şey bir kapı kolu, bir sigorta kutusu ya da ayakkabılık ise, aynayı biraz kaydırmak gerekir.
Ayna biçimi, hangi hissi güçlendirmek istediğinize bağlı:
Küçük ayna kalabalığı yerine, tek büyük parça neredeyse her zaman daha sakin ve daha etkili bir sonuç verir.
Teoride sonsuz derinlik, pratikte baş dönmesi. Karşı karşıya iki ayna sürekli birbirini yansıtır ve koridordan geçen kişi kendini beklenmedik açılardan görür; bu, ferahlık yerine huzursuzluk yaratır. Bir duvara ayna, karşı duvara ise tablo, çerçeve grubu veya doku farkı yaratan bir yüzey daha iyi bir denge kurar. Duvar dekorasyonu ve çerçeve düzeni konusunu ayrıca ele aldığımız sayfadaki askı yükseklikleri burada da geçerli: aynanın merkezi, yerden yaklaşık 150-155 cm'de göz seviyesine denk gelir.
Aynadan sonraki en güçlü araç renk. Renk, duvarın nerede bittiğini gizleyebilir ya da tam tersine gözünüze sokabilir.
Açık ve yansıtıcı renkler ışığı geri verdiği için mekânı büyütür. Ama "açık renk" sadece parlak beyaz demek değil. Penceresiz koridorlarda saf beyaz, yapay ışık altında sarımsı ya da grimsi görünüp cansız durabilir. Daha güvenli seçenekler:
Önemli olan tek bir tonu koridor boyunca sürdürmek. Renk sayısı azaldıkça göz durup "buradan buraya" diye ölçmez ve mekân akıp gider. Evin genel renk kombinasyonlarını kurarken koridoru bağımsız bir oda gibi değil, odaları birbirine bağlayan geçiş tonu gibi düşünmek işe yarar.
Dar koridorlarda evet, çoğunlukla doğru. Kapı kasaları, süpürgelik ve duvar farklı renkte olduğunda, her geçiş bir çizgi oluşturur; çok sayıda çizgi mekânı parçalar ve daraltır. Hepsini yakın tonlarda tuttuğunuzda duvar kesintisiz bir yüzeye dönüşür.
Tavanı duvardan bir-iki ton açık boyamak da yüksekliği artırır. Yerde ise zemini koridor yönüne dik döşemek — yani çizgileri kısa kenar boyunca uzatmak — genişlik hissini destekler; uzunlamasına döşeme koridoru daha da tünelleştirir.
Renk ne kadar iyi seçilirse seçilsin, tek bir tavan ampulüyle aydınlatılan koridor kasvetli kalır. Işığı bölmek gerekir:
Aynayı bir ışık kaynağının karşısına ya da yakınına koymak, aydınlatmanın etkisini ikiye katlar. Bu, ampul ve armatür seçimini anlattığımız bölümdeki "katmanlı ışık" mantığının en ucuz uygulaması.